تولید محتوا با عنوان تاب آوری اجتماعی

روایت تاب‌آوری، از دیروز تا امروز

روزی روزگاری، خانه‌ها با صدای صبر می‌تپیدند.  
زوج‌ها، با دستانی گره‌خورده در رنج و امید،  
در برابر ناملایمات، چون کوه ایستادگی می‌کردند.  
نه اینکه دلشان همیشه آرام بود،  
نه اینکه از هم نرنجدند،  
اما دلشان به ماندن قرص بود،  
و طلاق، واژه‌ای غریب و تلخ،  
که حتی در خیال هم از آن پرهیز می‌کردند.
گاهی شاید در خلوتی شیطنت‌آمیز،  
آرزوی مرگ همدیگر را در دل زمزمه می‌کردند،  
اما آن زمزمه،  
در برابر عهدی که بسته بودند،  
چون نسیمی بود در برابر صخره‌ای استوار.
با هم پیر می‌شدند،  
با چین‌هایی که قصه‌ی سال‌ها صبوری را بر چهره‌شان حک کرده بود.  
با خاطراتی که در قاب‌های چوبی خانه،  
لبخند می‌زدند به روزهای سخت و شیرین.
اما امروز،  
حتی آنانی که پنجاه سال،  
با هم زیسته‌اند،  
صاحب عروس و داماد و نوه‌اند،  
گاه کارد به استخوانشان می‌رسد،  
و در آستانه‌ی جدایی می‌ایستند،  
با چشمانی خسته از تحمل،  
و قلب‌هایی که دیگر تاب ندارند.
تاب‌آوری اجتماعی،  
نه فقط هنر ماندن،  
که حکمت فهمیدن،  
و مهارت ساختن است.  
و شاید امروز،  
بیش از همیشه،  
نیازمند بازخوانی آنیم.