اعتکاف مادر وکودک

روایتی از حضور مادران در دهه مقاومت و اعتکاف اسفراین
در روزهای دهه مقاومت، هنگامی که عطر ایمان و ایستادگی در فضای شهر اسفراین پیچیده بود، مساجد این دیار شاهد صحنه‌ای شکوهمند شدند؛ صحنه‌ای که قلم هر نویسنده‌ای را به لرزه می‌اندازد و دل هر بیننده‌ای را به خشوع. مادران، با کودکان خردسال و نوزادان در آغوش، قدم در خانه خدا گذاشتند و در حلقه نورانی اعتکاف نشستند.  
این حضور تنها یک عبادت فردی نبود؛ بلکه تجلیِ پیوندی عمیق میان ایمان، مادری و مقاومت بود. مادرانی که در سکوت شب‌های مسجد، با زمزمه دعا و اشک‌های خالصانه، نه تنها خود را به خدا نزدیک می‌کردند، بلکه نسل آینده را نیز در آغوش تربیت می‌نمودند. نوزادانی که در کنار ذکر و تلاوت قرآن آرام می‌گرفتند، در حقیقت نخستین جرعه‌های بصیرت و شجاعت را از شیر ایمان مادرانشان می‌نوشیدند.  
چه نیکوست که این تربیت در خانه خدا شکل گیرد؛ جایی که دیوارهایش با ذکر و دعا آمیخته و سقفش با نور ایمان روشن است. در چنین فضایی، نسل علوی پرورش می‌یابد؛ نسلی که شجاعت را از مقاومت مادران و بصیرت را از اشک‌های شبانه آنان به ارث می‌برد.  
این مادران، بانوان مجاهد  جامعه‌اند؛ آنان که فرزندآوری و فرزندپروری را نه تنها وظیفه‌ای طبیعی، بلکه رسالتی الهی می‌دانند. جوشش جمعیت در سایه این مجاهدت، به معنای رویش نسلی مقاوم است؛ نسلی که در برابر طوفان‌های زمانه ایستادگی خواهد کرد. هر کودک در آغوش مادر معتکف، خود پرچمی از امید و آینده‌ای روشن است؛ آینده‌ای که با ایمان و مقاومت بنا می‌شود.  
پس می‌توان گفت: حضور مادران در اعتکاف اسفراین، همزمان با دهه مقاومت، نه تنها یک واقعه عبادی، بلکه یک حماسه اجتماعی است؛ حماسه‌ای که نشان می‌دهد سنگر اصلی مقاومت، در دل خانه خدا و در آغوش مادران شکل می‌گیرد، و از همین‌جا نسلی علوی، شجاع و بصیر به جهان تقدیم می‌شود